ประวัติการกำเนิด จุด ในพยัญชนะในภาษาอาหรับ

ประวัติการกำเนิด จุด ในพยัญชนะในภาษาอาหรับ
เริ่มมีเมื่อไร? และใคร คือผู้คิดค้น?

ในสมัยก่อน พยัญชนะในภาษาอาหรับ ยังไม่มีจุด ( ب ت ث ) หรือ ซูกูน ( ْ ) และ ฮารอกาต ( ً ) จน กระทั่งในกลาง ศตวรรษที่1 แห่ง ฮศ. ครั้นที่หลายๆ เชื้อชาติได้เข้ารับอิสลาม เช่น เปอร์เซีย โรมัน อียิปต์ ภาษาอาหรับได้แผ่ขยายในวงกว้าง นอกแผ่นดินอาหรับ ผู้คนต่าง ศึกษาภาษาอาหรับเพื่อให้สามารถอ่านกรุอ่านและเข้าใจวัจนะของศาสนทูต ดังนั้น การออกเสียงหรือการอ่าน ได้ผิดเพี้ยนไปจากเดิม

โดยธรรมชาติของคนอาหรับ จะไม่ค่อยเน้นการอ่านและการเขียน ฉะนั้น ชาวอาหรับจึงได้ฉายาว่าเป็นชาติพันธุ์ที่อ่านไม่ออกเขียนไม่เป็น แต่พวกเขาใช้วิธีการจำ ความจำของพวกเขาเป็นเลิศ....
แต่เมื่อกรุอ่านได้ประทานลงมา ท่านนบีจึงได้สนับสนุนการเขียน และการอ่านมากขึ้น เช่น การเขียนวะหยูและฮะดิษ

อาหรับด้วยกันเอง จะเข้าใจและอ่านถูกต้อง ตามหลักไวยากรณ์ แม้ไม่มีความรู้ในหลักไวยากรณ์ก็ตาม ฉะนั้นจึงกล่าวได้ว่าการคิดค้น สร้างจุด ในภาษาอาหรับ ก็เพื่อคนที่ไม่ใช่อาหรับเท่านั้น...!!!

เพื่อรักษาไว้ ซึ่งกรุอ่าน ตามที่ ท่านนบีได้รับจากอัลลอฮฺโดยมียิบรีล เป็นสื่อกลางนั้น นักปราชญ์จึงได้คิดค้น จุดขึ้นมา เพื่อง่ายและถูกต้องในการอ่าน และการออกเสียงในภาษาอาหรับ

ในรัชสมัยของ คอลีฟะอาลี อิบน์ อาบีฏอลิบ
นักปราชญ์อาบู อัสวัด อัดดูวะลี ได้จัดการเขียนในรูปแบบใหม่ คือมีการเเต้มสีเข้าไป โดย แต้มสีข้างบนเพื่อแสดงถึง "ฟัตหะ" ( َ ) ข้างล่าง เพื่อแสดงถึง "กัสเราะ" ( ِ ) ข้างบนแต่เป็นด้านซ้ายแสดงถึง "ดมมะ" ( ُ )และเช่นเดียวกันกับ "ตันวีน" ทั้งสาม ( ً ٍ ٌ ) แต่ได้เว้นพยัญชนะ "สากินหรือพยัญชนะตาย"(คือไม่มีอะไรกำกับไว้) การเขียนในรูปแบบใหม่นี้ ถูกใช้เฉพาะในการเขียนกรุอ่านเท่านั้น

ต่อมาในศตวรรษที่2 แห่ง ฮศ.
นักปราชญ์ คอลีล อิบน์ อะหมัด ได้เสริม อาลีฟ ยา และวาว (เล็ก) เข้าไป เพื่อ แสดงถึง ( َ ِ ُ ) โดย "ฟัตหะ" อยู่บน "กัสเราะ" ล่างและ "ดมมะ" ก็คือ "วาว" ตัว จิ้ว นั้นเอง วิธีนี้ ถูกนำมาใช้จนถึงสมัยปัจจุบัน

สำหรับการเขียนจุด เช่น ب ت ث ج ح خ س ش ถูกคิดค้นในสมัยอับดุลมาลิก อิบน์ มัรวาน (สมัยราชวงศ์อูมาวีย์) โดยนักปราชญ์ 2 ท่าน นัศร อิบน์ อาเซม อัลลัยสีย์ และยะหยา อิบน์ ยะอฺมัร อัลอุดวานีย์ อีกทั้ง ทั้งสองได้เรียบเรียงพยัญชนะ ตามที่เรารู้จักกันในวันนี้ ให้ง่ายต่อการจดจำ โดยยกเลิกระบบ การเรียบเรียงแบบสมัยก่อนที่ค่อนข้าง ยากและสับสน
หลังจากนั้นเป็นต้นมาภาษาอาหรับก็ได้กลายเป็นภาษาทางราชการประจำอาณาจักรอิสลาม ที่ใช้ในสถานศึกษา สถานที่ราชการ ไปจนถึง ตลาดการค้าระหว่างประเทศ ของทุกยุคทุกสมัย

เหล่านี้คือส่วนหนึ่งที่ดึงดูดผู้คนให้ สนใจในภาษาอาหรับ และที่สำคัญคือสนใจในศาสนาอิสลาม แต่....รอยยิ้มก็เลือนหายไป เมื่อตุรกี ประกาศยกเลิก ระบบคีลาฟะ ยกเลิก การใช้ภาษาอาหรับ
จึงทำให้ปัจจุบัน ภาษาอาหรับถูกใช้เฉพาะในประเทศอาหรับเท่านั้น...!!!

เขียน : د.راغب السرجاني
แปล : Al-qalam Cairo